رابطه پایبندی مذهبی با رضایت از زندگی با تاکید بر نقش تعدیل گر مزاج های چهارگانه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین پایبندی مذهبی و رضایت از زندگی با تأکید بر نقش تعدیل‌گر مزاج‌های چهارگانه انجام شده است. پایبندی مذهبی به‌عنوان یکی از منابع معنابخش در زندگی انسان می‌تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت روان و رضایت از زندگی ایفا کند. از سوی دیگر، مزاج افراد به‌عنوان بخشی از ساختار زیستی ـ روانی آن‌ها، ممکن است نحوه تأثیرگذاری باورهای دینی را بر کیفیت رضایت از زندگی تعدیل کند. در این مطالعه، که با روش هم بستگی انجام شده است، تعداد 389 نفر از افراد بالای 18 سال ساکن شهر قم با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه پایبندی مذهبی جان بزرگی (1388)، مقیاس رضایت از زندگی دینر (1985م) و پرسشنامه سنجش مزاج مجاهدی (1394) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحلیل رگرسیون و آزمون اثرات تعاملی نشان داد که پایبندی مذهبی با رضایت از زندگی و همچنین بین مزاج های چهارگانه با پایبندی مذهبی و رضایت از زندگی رابطه مثبت معناداری وجود دارد. که نقش تعدیل‌گر مزاج‌های چهارگانه در این رابطه را تایید می کند؛ این رابطه به گونه‌ای است که مزاج گرم و تر با پایبندی مذهبی و افزایش رضایت از زندگی بالاتر همراه است، در حالی که مزاج خشک و سرد با کاهش رضایت همراه است. به این صورت که افراد با مزاج‌های صفراوی و سوداوی، علی‌رغم پایبندی مذهبی، ممکن است تحت تأثیر ویژگی‌های روان‌زیستی خود، سطح پایین‌تری از رضایت را گزارش کنند. یافته‌ها بیانگر آن است که برای درک کامل تأثیر مذهب بر سلامت روان و رضایتمندی، باید تفاوت‌های فردی، به‌ویژه ویژگی‌های مزاجی، مورد توجه قرار گیرد. این نتایج می‌تواند در طراحی مداخلات مشاوره‌ای، روان‌درمانی دینی و آموزش‌های مبتنی بر سبک زندگی اسلامی ـ ایرانی مؤثر باشد.

چند صفحه اول